Genel Başkan Yardımcımız İbrahim Halil TOPALLAR’ın Kaleminden ''Başarılı Öğrenci… Ama Mutsuz''

Başarılı Öğrenci… Ama Mutsuz

Bugün okullarda garip bir tabloyla karşı karşıyayız. Notları yüksek, hedefleri net, programı dolu öğrenciler görüyoruz. Ancak aynı öğrencilerde eksik olan önemli bir şey var: mutluluk. Başarılı dediğimiz çocuklar neden bu kadar yorgun, neden bu kadar kaygılı ve neden bu kadar yalnız? Çünkü biz uzun zamandır başarıyı yanlış tanımlıyoruz.

Başarıyı; puana, sıralamaya ve kazanmaya indirgedik. İnsanı unuttuk. Çocuğun ruhunu, duygusunu ve anlam arayışını görmezden geldik. Bugün bir öğrenci başarılıysa bunun bedeli çoğu zaman uykusuz geceler, bitmeyen kaygılar ve sürekli bir yetişme telaşı oluyor. En tehlikelisi ise öğrencilerin, ne için çalıştığını bilmeden çalışmaya devam etmesi.

Bu, bireysel bir sorun değil; sistem sorunudur. Çünkü eğitim sistemi uzun zamandır çocukları geliştirmekten çok yarıştırıyor. Öğrenciyi anlamaya değil ölçmeye, potansiyeli keşfetmeye değil standartlara zorlamaya odaklanıyor. Son dönemde farklı şehirlerde okullarda yaşanan üzücü olaylar da bize bir gerçeği yeniden hatırlatıyor: Eğitim, sadece akademik başarı üzerinden değerlendirilebilecek bir alan değildir.

Elbette bu tür olayları tek bir nedene indirgemek doğru olmaz. Ancak çocukların duygusal dünyasını ihmal eden, sadece sonuç odaklı ilerleyen bir sistemin zamanla gerilim, kopuş ve aidiyet kaybı üreteceğini görmezden gelemeyiz. Üstelik bu tablo yalnızca öğrencileri değil, öğretmenleri de etkilemektedir. Her gün onlarca öğrencinin kaygısına temas eden öğretmen, sadece ders anlatmıyor; aynı zamanda görünmeyen bir yük taşıyor. Ne yazık ki bu yük, sistem tarafından yeterince görülmüyor ve desteklenmiyor.

Bugün geldiğimiz noktada şunu açıkça söylemek gerekiyor: Mutsuz ama başarılı öğrenciler, sağlıklı bir eğitim sisteminin göstergesi değildir. Aksine bu tablo, bir şeylerin ciddi şekilde yanlış ilerlediğini göstermektedir. Çünkü eğitim; sadece akademik çıktı üreten bir mekanizma değil, insan yetiştirme sürecidir. İnsan ise yalnızca bilen değil; hisseden, düşünen ve anlam arayan bir varlıktır.

Eğer bir sistem, en başarılı öğrencisini bile mutsuz ediyorsa, orada dönüp sistemi sorgulamak gerekir. Artık çocukları sadece sınavlara değil hayata hazırlayan bir anlayışa ihtiyaç vardır. Öğretmeni yalnızca anlatan değil, rehberlik eden bir noktada güçlendirmek ve eğitimin merkezine yeniden insanı koymak zorundayız.

Çünkü mesele yalnızca başarılı bireyler yetiştirmek değil, iyi ve dengeli insanlar yetiştirmektir. Aksi hâlde kazanan ama mutlu olmayan bir nesil yetiştiririz. Ve bu, bir toplumun kaldırabileceği en ağır başarısızlıklardan biridir.